"Enter"a basıp içeriğe geçin

AŞK VARDIR VE BUDUR

Adam, yeni aldığı arabasını yıkarken 6 yaşındaki oğlu yerden bir taş alır ve arabaya bir şeyler yazar!

Çok öfkelenen baba, çocuğunun ne yazdığına bile bakmadan oğlunun elini tutar, vurur da vurur! Hastanede, elindeki sayısız kırık yüzünden çocuğun parmaklarının hepsi alınır. Ameliyattan sonra çocuk, oldukça üzgün olan babasını gördüğünde:

– “Baba, Parmaklarım ne zaman çıkacak?” diye sorar.

Adam soru karşısında biter ve yıkılır kalır. Arabasına döndüğünde kafasını arabaya vurur da vurur. Sonra gelir motor kaputuna oturur ve işte o zaman oğlunun yazmaya çalıştıklarını görür; “Seni seviyorum baba.”
İnternette dolaşan bu etkileyici hikayeye muhakkak rastlamışsınızdır. İlk okuduğumda ben de çok duygulanmıştım. Ancak beni duygulandıran bu kurgu hikaye değil, kendi yaşadığım gerçeklikti. Zira böyle bir olayı yaşadım ben.
2006 yılıydı sanırım. Arabamı yeni almıştım.

Aldığım ilk “0” km araçtı haliyle gözüm gibi bakıyordum. Bir akşam eve geldiğimde o zamanlar beş yaşında olan gözümün nuru kızım hep olduğu gibi beni bahçede karşıladı ve elimden çekiştire çekiştire arabamın yanına götürdü ve “Beğendin mi?” diye sordu. Oysa ben neyi beğeneceğimi bile bilmiyordum. Şaşkın şaşkın baktığımı görünce minicik parmağıyla eserini gösterdi.

Aman Allah’ım bir de ne göreyim. Kızım arabamın sağ arka tarafına benzin depo kapağının biraz üzerine muhtemelen bulduğu bir çiviyle “Cin Ali” çizmiş. Eğilip dikkatle baktığımda bir küçük kız çocuğu ve ortalarında da bir kalp gördüm. Şaşkınlığımı üzerimden atamamış olmalıyım ki; kızım o bıcırık ses tonuyla eliyle önce çöp adamı gösterdi; “Baba bu sensin” sonra yandaki şekle yöneldi minicik parmağı “Bu da ben..” Ve nihayet ortadaki kalbi göstererek, hala şu yazıyı yazarken bile gözlerimin dolmasına neden olan o cümleyi kurdu; “Bu da bizim aşkımız.”

Gözyaşlarıyla kızımı kucaklayarak bastım bağrıma ve Rabbime hamd-û senâlar ettim. O tarihten birkaç ay sonra arabama park halindeyken bir başka araç çarptı. Hasarı kasko karşılayacağı için, ufak tefek çizikler yok olsun diye arabamı komple boyattım ama kızımın eşsiz tablosunun olduğu bölümün boyanmaması için talimat verdim.

İşte bugün kızımın eşşiz tablosunun bulunduğu arabamı sattım. Aracı sahibine teslim ederken de iki kare fotoğrafı aldım. Alıcı elbette bilemezdi. Arabamı sattığım için hüzünlendiğimi düşündü sanırım ama yüreğimi burkan olay tam da buydu. Mümkün olsaydı arabamın o bölümün alıp, sonsuza dek saklamak isterdim.

İlk Yorumu Siz Yapın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir