"Enter"a basıp içeriğe geçin

B/AŞKA SÖZÜM YOK

Z/AMANSIZ BİR SIZIDIR YÜREĞİMDE

Aylardır uykuya uzak gözlerim.

Kasvetli bir gecenin tenhasındayım. Mağlup bir ordunun yorgun son savaşçıları gibi çekilmeye başlamış karanlıklar. Şafağın kızıllığıyla aydınlanmaya yüz tutmuş dört bir yan.

Dudaklarımda belirsiz sözcükler: “Dayan yüreğim, dayan…”

Tam da sılaya düşmüşken yüreğim, bir yetim çığlığı gibi geceyi yırtan telefonumum sesiyle irkiliyorum. Arayan arkadaşım telaşlı.

KİTAP AKLIN SÜSÜDÜR

90’lı yılların ortalarıydı. İstanbul’a yeni gelmiştim. O konferans senin, bu seminer benim geziyor, dolaşıyor tabiri caizse arı misali her çiçeğe konmaya çalışıyordum. Tabi konserleri de kaçırmıyordum.

Sanırım 3 Mayıs etkinliğiydi. Sarıyer Ülkü Ocağı (o zamanki adıyla Bizim Ocak) bir piknik tertip etmişti. Hava yağmurlu olmasına rağmen coşkulu bir kalabalık vardı ve harika bir gün geçirmiştim.

VATAN

Oysa sözlüklerde vatan kelimesinin karşısında; “Vatan, bir kimsenin doğup büyüdüğü; bir milletin hakim olarak üzerinde yaşadığı, barındığı, gerekirse uğrunda canını vereceği toprak parçasıdır. Bir kimsenin yerleştiği yere de vatan denir” yazıyor.

Ancak bu kelimenin herkes için aynı anlamı ifade ettiğinden de emin değilim.